Przestrzeliwanie lunety. Jak prawidłowo ustawić lunete.

Bardzo ważnym elementem jest dobór mocowania a w szczególności jego wysokości oraz czy ma to być dwu czy jednoczęściowy. Należy mocowania tak dobierać, aby obiektyw osadzonej lunety praktycznie przylegał do korpusu wiatrówki (należy pamiętać żeby zmieściły się jedynie zaślepki). Zasad jest prosta im niższy możliwy montaż tym lepszy – wpływa to później na celność przy różnych dystansach.

Przyjmuje się, że do wiatrówek sprężynowych stosuje się montaż jednoczęściowy (chociaż nie jest to regułą) bo lepiej reaguje na wstrząsy, a do wiatrówek na CO2 czy PCP, PCA (wiatrówek bezodrzutowych) stosuje się montaże najlżejsze – dwuczęściowe (nieraz nawet usytuowanie magazynka nie pozwala używać innego montażu).

Uwaga! Nie ma wiatrówek sprężynowych bezodrzutowych!

Przed przystąpieniem mocowania montażu lunety na wiatrówce należy odtłuścić frezy czy szynę montażową (ja używam środka ActionBlaster firmy TetraGun – penetruje głęboko usuwając smar i ewentualną wilgoć)

 

 

Zazwyczaj wiatrówki sprężynowe posiadają blaszkę stopującą montaż, lub otwory pod kołek stopujący. Dolną część montażu należy tak zamontować aby uniemożliwić ewentualne przesuwanie się mocowania.

 

 

 

Na zamontowanej dolnej części osadzamy lunetę i dokręcamy delikatnie górne obejmy mocowania na tyle aby umożliwić ruch posuwisty lunety.

Ustawienie odległości lunety od oka. Składamy się do strzału przykładając policzek do baki i ustawiamy tak odległość lunety abyśmy w okularze widzieli pełne pole (tj. krawędź zewnętrzna okularu powinna tworzyć wyraźny kontur pomiędzy przybliżanym, a zewnętrznym obrazem). Oko od okularu powinno być odsunięte o jakieś 5-7cm. Najczęstszym błędem jest dostawianie oka do samego okularu lub ustawienie takiej odległości że widzimy tylko część obrazu a reszta to czarne pole.

Następnym krokiem jest ustawienie pionu krzyża. Do tego celu najlepiej posłuży nam pion murarski, narożnik jakiegoś budynku, lub coś z terenu co wiemy że jest pionowe. Lunetą obracamy do momentu gdy oś pionowa pokryje się z pionowym punktem odniesienia.

Dopiero po tych ustawieniach możemy dokręcić górny montaż, lecz należy robić to z wyczuciem bez nadmiernej siły tak aby nie zmiażdżyć tubusu lunety.

Teraz zabieramy się za ustawianie celności lunety.

Do tego służy wieżyczka dolna i górna na której napisane jest że 1 klik przesuwa odległość strzału o 1/4 cala na 100 jardów. Możemy przyjąć że na naszym przestrzeliwanym dystansie 18-20 metrów to będzie około 1mm przesunięcia krzyża.

 

Wieżyczką górną ustawiamy góra-dół, a kierunek jest na niej oznaczony strzałką. Analogicznie boczną wieżyczko ustawiamy prawo-lewo.

Ustawienia makro

Gdy już osadzisz prawidłowo lunetę na wiatrówce zabieramy się do przestrzeliwania. Często bywa tak że nie możemy w ogóle wstrzelić się w ustawioną tarcze na 20metrach. Do tego potrzebne są ustawienia makro. W tym celu (może być na bliższej odległości ok 8-12metrów) ustawiamy duży cel ( w moim przypadku są to stare drzwi, ale może być jakiś duży karton) na środku wyznaczamy sobie cel i oddajemy kolejne strzały korygując ustawienia lunety. Zdarza się że pierwszy strzał jest oddalony nawet o pół metra od środka celu. Wtedy kręcimy wieżyczkami „na oko” parę obrotów.

 

 

Gdy nasze strzały będą bliskie celu wtedy zabieramy się za dokładne ustawienia lunety.

Najoptymalniejszą odległością do ustawienia lunety na wiatrówce jest dystans 18-20m. Pamiętajmy o tym że śrut leci wg trajektorii a nie po linii prostej jaką jest oś lunety. Takie ustawienie gwarantuje nam najcelniejsze strzały na dystansie 12-40metrów. Oczywiście na różnych dystansach śrut będzie trafiał albo troszkę za wysoko albo troszkę za nisko, ale różnica będzie na tyle mała że dla strzelca amatora nie będzie to zauważalne.

Trajektoria lotu śrutu prezentuje poniższy schemat.

 

 

Aby ustawić celnie lunetę należy oddawać kilka strzałów tak aby odnosić się do skupienia, a nie pojedynczego strzału. Musicie wiedzieć że zawsze jest możliwość błędu (ręka się zachwiał,śrut był skancerowany, chwilowy podmuch wiatru).

Na mojej tarczy przestrzeliny widocznie skupiają się nad i lekko na lewo od celu. Jedna przestrzelina lekko odbiega o skupienia dlatego można uznać że to jest błąd.

Nanosimy poprawki na wieżyczkach i oddajemy kolejną serie. Powtarzamy tą czynność aż do skutku. Moja tarcza wygląda następująco.

 

Z informacji praktycznych:

Celność lunet na wiatrówkach ustawiamy najlepiej z podpórki (używamy bipodów, forkietów, lub poduch do przestrzeliwania, albo strzelamy opierając się o drzewo, o stół etc), nigdy z imadła – są to stereotypy – zniszczycie sobie łoże, a przecież w rzeczywistości nie strzela się z imadła.

Dobierajcie optykę do siły wiatrówki, a nie do jej ceny, (niestety ale do tanich a mocnych Hatsanów nie nadają się lunety z „bazaru” – najprawdopodobniej będą się przestawiać od wstrząsu). Takie do silnych wiatrówek sprężynowych powinny posiadać możliwość zblokowania krzyża. Unikniecie niechcianego przestawianiu się krzyża od wstrząsów.

Jeśli chcecie strzelać na punkty do tarczy na bliskie dystanse (10-15 metrów) pomyślcie nad optyką z regulacją paralaksy. Na małych dystansach wyostrzycie sobie zarówno krzyż jak i ostrość obrazu. Naprawdę się to przydaje.

 

 

Nie przesadzajcie z wielkością lunety. Do strzelania do tarczy w ciągu dnia wybierzcie optykę z obiektywem do 50mm (im mniejszy obiektyw tym mniejszy błąd paralaksy). Najpopularniejsze są te z obiektywem 40mm i 32 mm. (Myśliwi używają lunet o obiektywie 56mm, ale oni strzelają na dalszych dystansach gdzie błąd paralaksy nie jest tak zauważalny i strzelają zazwyczaj w szarówce wtedy taka optyka ma sens bo daje więcej światła (lepszy współczynnik zmierzchowości). Dla nas taka optyka ma więcej minusów. )

Życzę miłej zabawy.